Implantaten van de toekomst

NTVT nieuwsbrief, november 2010


Implantologie

Als de botkwaliteit van een patiënt slecht is, kan een tandarts een eventueel implantaat het beste vastzetten met een hoge torque: dat wil zeggen dat hij het implantaat stevig vastdraait. Bij patiënten met een betere botkwaliteit kan hij volstaan met een lagere torque. In eerste instantie is het contact met het bot dan minder goed, maar er is ruimte voor het ontstaan van nieuw bot, waardoor het implantaat optimaal inheelt. Dat concludeerde prof. dr. Joke Duyck (Katholieke Universiteit Leuven) uit een onderzoek naar implantaten in tibia’s van konijnen. Cees de Baat, bijzonder hoogleraar Geriatrische tandheelkunde aan de Radboud Universiteit, gaf uitleg over dit onderzoek tijdens het nascholingscongres ‘Dental Review’ op 9 september j.l. in de Utrechtse Jaarbeurs.

Als implantaten eenmaal zijn ingeheeld, vindt vaak botresorptie plaats op de grens van het implantaat en de opbouw. Oorzaak is de hoge spanning op dit grensgebied. Prof. Luigi Canullo (Universität van Bonn en Università Gabriele d'Annunzio - Chieti e Pescara) heeft een veelbelovende oplossing voor dit probleem ontworpen, die De Baat ook besprak: een implantaat waarbij het deel dat in de kaak wordt geschroefd breder is dan de opbouw. Daarbij is de spanning op het grensgebied veel lager en vindt minder botresorptie plaats.
Dergelijke nieuwe implantaten hadden geen negatieve gevolgen voor de conditie van de zachte omliggende weefsels. De kans is dus groot dat implantaten met dit principe in de toekomst in de praktijk zullen worden gebruikt.

Implantaten van de toekomst

Home Mijn NVOI Erkende Implantologen TSVP-I Leden Richtlijnen Lid worden Secretariaat Partners Links RSS Facebook LinkedIn Twitter Engels